Srpska pravoslavna crkva danas proslavlja praznik posvećen Svetom Romanu Đuniskom, monahu, čudotvorcu i velikom podvižniku iz X veka, čije se mošti čuvaju u manastiru koji nosi njegovo ime, smeštenom u dolini između Ražnja i Đunisa, na desnoj obali Južne Morave.
Sveti Roman je živeo u vremenu koje prethodi usponu dinastije Nemanjića – krajem 9. i početkom 10. veka. Prema predanjima, zajedno sa svojim rođenim bratom Nestorom, bio je posvećen širenju pismenosti među Slovenima, što ga povezuje sa misijom učenika Ćirila i Metodija – Klimenta i Nauma. Iako istorijski dokazi o toj vezi ne postoje, narod nepokolebljivo veruje u to duhovno nasleđe.
Roman je delovao na desnoj, a njegov brat Nestor na levoj obali Južne Morave, ostavljajući dubok trag u narodu tog kraja. Na prostor današnjeg manastira Sveti Roman je došao 888. godine. Prvi pisani pomen o ovom svetom mestu datira iz 1011. godine, iz dokumenta cara Vasilija II, što ovaj manastir čini jednim od najstarijih hrišćanskih svetilišta u Srbiji. Pripada Eparhiji niškoj i vekovima je duhovno središte tog kraja.
Iako je upokojen još u 9. veku, grob Svetog Romana ubrzo je postao mesto molitve i isceljenja. Vernici su ga poštovali kao sveca mnogo pre njegove zvanične kanonizacije, koja se dogodila tek 1969. godine. Od tada, crkva ga i liturgijski proslavlja kao svetitelja i čudotvorca.
Manastir Svetog Romana prošao je kroz vekove razaranja i obnova. Pre nego što su Nemanjići došli na vlast, bio je u ruševinama, ali je obnovljen u vreme cara Lazara, kada je podignuta nova crkva na temeljima stare. Zvonara je podignuta 1852. godine, za vreme kneza Aleksandra Karađorđevića. Na istočnom zidu manastira nalazi se živopisani lik Svetog Romana u crnoj monaškoj rizi, dok je njegova grobnica oslikana 1938. godine, rukom beogradskog slikara Nemanje Brkića.
Nedaleko od manastira nalazi se i izvor svete vode, za koji se veruje da ima isceliteljska svojstva. Mnogi vernici dolaze da zahvate ovu vodu, nadajući se ozdravljenju i duhovnom miru.
Ostavite komentar